Ta stilling!

"Har du tenkt å forlata oss?" va pappa sin reaksjon på at eg ville ha han og mamma te å skriva under på donorkortet eg har i lommabokå.

Dei fleste av oss vil takke ja te å motta et organ frå ein aen hvis det kan redda livet vårt.
Men e det annerledes hvis me må ta stilling til å gi bort egne organer? Hundrevis av nordmenn vente i kø for et nytt, livreddende organ. For mange dør i køen.

Ein donor kan redda fleire liv. Me har sju organer me kan gi vekk; ett hjerta, to lunger, to nyrer, ein lever og ein bukspyttkjertel.

Ingen vett ka morgendagen bringe…
Kvart år oppleve mange familiar at ein av dei nærmaste blir alvorlig skada i ei ulykka eller blir ramma av hjerneblødning eller blodpropp. Ta stilling nå! Å sei ja eller nei te donasjon e ein avgjørelse kvar enkelt av oss bør ta. Du kan selvfølgelig sei nei, men uansett ka du velge så bør du informera dine nærmaste om ditt standpunkt.


Ka kan DU gjera? Informer dine nærmaste om din avgjørelse, og skriv under på et donorkort te å ha i lommabokå. Det kan du få på apoketet, eller du kan skriva det ut fra Stiftelsen Organdonasjon sine sider.

Helg!

Då va fysioterapitesten bestått, så nå e det helg, og om ein time drar eg på ballsporttur med Student KRIK! Uvisst om helgå e fortjent, men digg e det uansett!

Ein hyllest til Student KRIK Bergen:)

Kvar mandagskveld komme eg him i lika godt humør. Student KRIK Bergen e nemlig ein fantastiske ting! Treningane i Lehmkuhlhallen på mandagane e rett og slett bare überkjekke! Ein go oppvarming med å sykla opp alle bakkane te hallen, treffa kjensfolk, spela innebandy, masse latter, og ein andaktsbit i midten av treningå. Kan ein be om meir ein regnvåt mandagskveld? For ikkje å glømma hybelkveldar, swingkurs og andre festligheter arrangert av SKB!

Eg har jo visst at KRIK har vore ein bra ting før, men mine tidligare erfaringar med KRIK har likavel egentlig vore så som så. Hverken KRIK Tysvær elle Arena va vel heil topp (sorry folkens...) men SKB derimot e jo heilt fantastisk! For et miljø, for ein gjeng! Eg blei fortalt at eg måtte for all der ikkje gå glipp av faddervekå for då kom eg ikkje te å bli kjent med så mange. Eg gav blanke i heila faddervekå, men kan vel ikkje akkurat sei at eg har lidd nåken nød av den grunn! Ein av grunnane te at Student KRIK e så bra e rett og slett det utruligt inkluderande miljøet. Her føle eg meg velkommen, her føle eg meg hima:) Alle folkå i styret gjere rett og slett ein skikkelig bra jobb! Gjett om eg glede meg te ballsportturen i mårå!

Så då må eg bare sei takk til Kjell Markset, den geniale mannen som starta KRIK, og ikkje minst til Jesus, for det er i ham vi lever, beveger oss og er til! (Apg. 17. 28a)

Underveis

Det e blitt mørkt, gatelyktene e tent og eg e på vei te bystasjonen med ein kaffi i håndå og Bjørn Eidsvåg i øyrene. Eg fekk nemlig et innfall når eg lagde middag i dag, koffer ikkje ta seg ein tur him?! Og mindre enn to timar seinare va eg på vei te bussen.

Eg har påstått at eg ikkje lengta him. Men mens eg gjekk kjente eg bare at eg va så utruligt gla! Veret e deiligt, kaldt og klart. Kaffien e god og akkurat passe varm. Her i Bergen har eg det så bra. Det e så mange bra folk her, eg begynne virkelig å slå rot i denna herlige byen. Livet smile, og eg har bare ein skikkelig god følelse i magen, eg må bare smila der eg går. Eg ska him, og eg kjenne at eg glede meg!

Å ta buss eller kjøra bil når det e mørkt e deiligt! Det e dempa belysning i bussen, utenfor vinduet mitt e det ein fantastisk nydelige måne, og gutten foran med lukte sykt godt. Eg har musikk i øyrene og sitte bare og smile bredt for meg sjøl. Eg så trudde turen sko bli kjedelig, eg ende med å sitta og bare nyta stemningen.

Og ka e vel bedre enn trådløst nettverk på ferjå? Her sitte eg og ler høgt av msn-samtalen med Karoline og prøve å formidla følelsen av kossen det e å bare vær tilfreds, og den deilge følelsen det e å kjøra buss om kvelden her i bloggen min. Eg trur 'kje eg klarte det heilt, men har du tatt bussen om kvelden vett du ka eg snakke om.
Går det an å sprekka av lykke? Lykke for slett ingen ting, bare livet, sånn generelt?! Eg bare lure...

Spaghetti og lyspærer...

Nå e det bekrefta. Spaghettien henge faktisk fast i taket når an e ferdig kokt! (og i håret te Victoria...)

Victoria: An henge aldri!
Irene: Joda! (pelle ein spaghetti ut av grytå) hahahaha
Victoria: An komme te å henga hvis du hive an i håret mitt eller nåke sånt, men ikkje i taket!
Irene: Bare sjå! (og slenge først ein spaghetti oppå skapet før hu treffe taket - og den henge som bare det!) Hah! An henge, an e ferdige!
Irene: (finne seg nok ein spaghetti og ser på Victoria...)
Victoria: Du hive og du!
Irene: jepp! Hahahaha (slenge spaghetti i håret te Victoria) hahahahahahha
Victoria: Eg har saus, det e eklare å få i håret!
Irene: Ja bare hiv du! hahahahahaa (Victoria hive såklart ikkje for hu e ikkje lika beinharde som Irene)

Å laga middag trenge slettes ikkje vær kjedeligt det! Resten av måltidet gjekk ganske fredelig for seg, det e viktig med litt mat-ro!

I nesten to veker har det vore bekmørkt i gangen vår fordi me ikkje har klart å meka oss te å skifta lyspera. For det va det eg trudde me måtte skifta. Men neida! Det viste seg å vær et lite lysrøyr så kosta 180 kr. Hundreogåtti kroner. Det e masse penger for et skarve lite lysrøyr! Fytti katta!

Kvelds hos Christine

Et heilt år har me vore frå kvarandre. Nå har me budd i same byen i øve 2 mnd, men alikavel har eg ikkje vore og besøkt Christine. Det e faktisk for gale! Så når invitasjonen omsider (itte møkje prat) kom te kveldsmat va ikkje eg og Victoria vanskelige å be!

Kvelden blei ein suskess med varme rundstykker, kaffi, cookies (mmmm!) masse prat og latter! Nesten heile jentebanden fra F-klassen va samla igjen, me mangla bare Anita nå! Og Maria Kristine - eg vett du lese detta: ME SAVNE DEG!

Og heldige meg som va så kosesjuke i kveld... eg fekk lov te å massera Christine i nesten ein heile time:D (...eventuelt heldige Christine?)

Anbefale ein tur innom bloggen te Christine for å få med et par fantastiske blinkskudd frå kvelden! (og guttar - legg spesielt merke te kommentaren te Victoria der...)

Å kor godt det e å ha dokke jenter! Ein problemfri kveld der ein kan prata om alt, le seg halvt i hjel, breia seg øve heile sofaen, kneka litt, kosa masse, bare vær seg sjøl og slappa heilt av mens ein kose seg verre!

"En venn er en som vet alt om deg, og likevel liker deg."
(og godt e nå det haha!)

Snoozing

Å sovne når ein helst ikkje bør, for meg er dette eit særskilt problem om morgenen og på lesesalen!

Denne åtvaringa tek føre seg enkelte andre situasjonar med snoozing, men eg finn likevel denne nyttig. Og siden eg bryr meg om dykk, mine kjære leserar, tenkte eg at dette var noko de og kunne ha nytte av. (Trykk gjerne på biletet for å lese teksten!)

Etterlysning!

Me her i Sydneskleiven har ein etterlysning å komma med! Bossdunken vår e nemlig bortevekk! Sporlaust forsvunne rett og slett.

Kor an kan ha tatt veien ane me jo då ikkje, men det e et par teoriar ute og går. Den første e at det e brannsuporterar (eventuelt andre galne/fulle bergensenar) så har "lånt" an og lekt litt med an, og ikkje satt an tebake igjen. Ein litt mær spenstig teori (som vel og merka komme utenfra) e at det e paparazziar så har knabba den for å sjå ka slags bås me har...

Bossdunk, sist observert forrige torsdag

Neida, det e ikkje sykkelen min så e stjålen, men bossdunken har likavel ein ganske viktig funksjon. Du vett kje ka du har før du miste det...

Har DU sett an? Eller sitte du med litt dårlige samvittighet nå? Tips mottas med takk.

Om å drømma seg vekk...

Eg har oppdaga nåke i det sista, gleden ved å dagdrømma! Eg drømme alltid møkje sært (og ikkje minst, eg gjere sære ting i søvne!), men det e fysst nå i det sista eg har oppdagt kor digg det faktisk e å dagdrømma!

Det e mandag, det regne ute, eg e trøtte, og forlesningen oppleves ikkje bare som kjedelig, men og totalt meiningslaus... Og så begynne Ingebjørg å le av meg fordi eg sitte og smile, eller Gaute klype meg i nasen fordi eg sitte med auene lukka . Eg e nemlig laaangt inne i drømmeland, og eg kan drømma om akkurat det e vil. Digg!

Ein aen fordel med dagdrøming e jo då at du kan slutta når du vil. Eg sko på KRIK i dag. Eg sko lesa i dag. Og eg sko bare ta meg ein liten powernap fordi eg va så trøtte... Lillian vekkte meg med latteren sin når hu kom him i 9 tiå, då hadde eg sove i nesten 4 timar eg! Argh! E det mulig? Eg bare spør! Så eg gjekk glipp av trim av både hjerne og legeme. Surt!

I tillegg te at eg aldri komme te å få sova i natt fordi eg har sove så masse i kveld, e jo heile Bergen gått bananas i nå kveld fordi Viking vant 2-1 øve Stabæk og gullet e sikra. (Altså - for møkje bråk te at det e mulig å sova!) Så for deg så ikkje befinne deg i Bergen i kveld; du går glipp av masse tuting, fulle og glade bergenserar så synge i gatene, fyrverkeri og ei Lillian så ergre seg øve at det ikkje går an å konsentrera seg med så møkje bråk.

Tørt brød ---> prima kyllingmiddag!

Det e mandags morgen, Lillian har som vanlig god tid, mens eg stresse rundt med litt mindre god tid (som vanlig). Det lukte toast frå kjøkkenet og idet eg komme inn på kjøkkenet på jakt itte litt frokost oppdage eg at Lillian faktisk har spist opp det tørra brødet mitt! (Riktignok i den truå at det va hennas eget...) Oooops, då blir det dårligt med både frokost og nista i dag gitt! Men alt ordne seg jo, eg tok bare turen innom Rema.

MEN! Så komme årsaken te at eg meine at detta va verdt et blogginnlegg... For når eg kom him lukta det nemlig GODT i leiligheten. Lillian hadde lagt middag te oss, og på menyen sto det kyllingfilet med stekte båtpoteter m/ost, bernaisesaus og ananas... Altså, eg bytta et halvt tørt brød med knallgod middag, mmmmm! Slå den du!